Liewensgeschichten

D’Jackie Winandy ass vu Gebuert un daf. Opgewuess an der DDR, huet hire Wee si op Bremen geféiert fir hir Studien, duerno op Essen, an do huet si hire Mann kennegeléiert, mat deem si op Lëtzebuerg geplënnert ass. Si huet e groussen Drang sech matzedeelen a leet grousse Wäert op Kommunikatioun allgemeng. Hire Liewensmotto: D’Kommunikatioun ass den A an den O!: “Also fir mech ass Kommunikatioun dat Wichtegst iwwerhaapt. Dat ass onbezuelbar. Mir hunn alleguerten extreem vill Barrièren, och am Alldag eben. Am Fong hunn ech elo net d‘Gefill, datt ech behënnert sinn an deem Sënn, mee ech hunn eeben d‘Gefill, datt doduerch datt d’Kommunikatioun net klappt, datt doduerch datt d‘Gesellschaft net ‘gebäerde’ kann, ech am Fong behënnert gemaach ginn.” D’Jackie ass Mamm vun zwee Kanner, déi och gehörlos sinn. Als Elteren hu si probéiert hinne vu Klengem un all Méiglechkeeten ze ginn, esou gutt et gaangen ass, fir datt si en normaalt Liewe kenne féieren. Ganz jonk kruten d’Kanner e Cochlea-Implantat, dat ass eng elektronesch Prothees fir ze héieren. Dat klappt gutt, et ginn awer ëmmer nach Problemer wéi z. B. an der Schwämm: “Dat heescht zum Beispill beim Schlofen oder beim Dusche goen. Hëlt een deen, déi baussen Eenheet, soen ech elo mol, hëlt ee jo automatesch erof. Dat heescht, dann héiert een awer erëm näischt, dann ass een erëm komplett daf. An et kann een natierlech och net soen, datt dat Ganzt bei jidderengem en Erfolleg huet. Dat heescht, dat ass och ëmmer ganz ënnerschiddlech.” Wéi d’Jackie op Lëtzebuerg geplënnert ass huet si gesinn, datt et hei zu Lëtzebuerg ganz vill Barrièrë ginn: “An do hu mir eeben de Veräin Daflux gegrënnt, well mir eis méi wollten asetze fir d'Rechter vun de Gehörlosen hei zu Lëtzebuerg. Dat heescht, mir wollte kämpfe fir méi Dolmetscher, fir en Zentrum fir eis. An natierlech och eeben deemools fir d'Unerkennung vun der Gebäerdesprooch. Mir brauche jo Kommunikatioun. Dat ass einfach eppes, wat wichteg ass. Et gëtt ëmmer méi Saachen, déi ëmmer op Franséisch gemaach gi sinn. An Däitsch ass jo awer och eng vun eise Sproochen hei. A mir sinn op esou vill Barrièrë gestouss”. “Blindheit trennt vun Dingen, Taubheit trennt vun Menschen.” D’Jackie Winandy huet net nëmmen e grousse Bedarf u Kommunikatioun mee och u Bildung. Zesumme mat der ASBL Daflux wëllt si sech weiderhi vill engagéieren, well et ass nach vill Sputt no uewe fir Saachen ze erreechen: “Dat op alle Fall. Mee mir hunn einfach, mengen ech, och net genuch Leit dofir. Et sinn och net genuch Dolmetscher do, net genuch Leit, fir dat alles ëmzesetzen. An hei zu Lëtzebuerg, ass et jo dat ganz Multikulturellt, dat et einfach och schwéier fir eis mécht, duerch déi ganz vill verschidde Sproochen. Ech hunn och scho gären, datt een do an engem Team zesummeschafft an et mussen einfach ëmmer méi Leit matmaachen an einfach méi Bewosstsi geschafe ginn.” Am Studio war bei dësem Interview d’Gebärdendolmetscherin Lynn Bidaine derbäi, déi bei der Hörgeschädigten Beratung schafft. Am Gespréich schwätzt si d'Iwwersetzung vun der Jackie Winandy.